Amy! Ég hef ekki séð þig hér síðan þú varst í skóla.
Hafir þú komið vegna vinar þíns, þá var hann ekki við messuna.
Amy! Fyrirgefðu mér, ég er á vitlausum tíma að vera með þér.
Þú ert með mér núna.
Andlit þeirra eru svo hörð. Augun... eins og gler.
Ég skil þetta ekki. Ég geri það ekki.
- Ég kæri mig ekki um að skilja þau. - En við þörfnumst... já?
Ég borða með þeim, vinn með þeim. En ég lifi ekki með þeim.
Og ég þarf ekki að skilja þau.
Hvernig vissir þú ég er hér?
"Í minningu hins hugdjarfa hóps -
- sem sigldi af stað í leit að nýjum heim, og fórust í sjónmáli frá landi okkar."
Falleg orð, finnst mér, -
- en fyrir hvern? Hverjir fórust?
Þetta er fyrir skipið. Skipið þitt.
Skipið mitt? Skipið mitt er í Ameríku!
Sjórinn gleypti skipið þitt.
Enginn lifði af... nema þú.
Stefan? ÖII börnin?
Þau eru öll hér.
Vertu ekki dapur, perlan mín. Komdu með mér.
Ég bý hér.
- Líkar þér heimili mitt? - Þessir hlutir, hvernig fékkstu?
Þetta eru gjafir sjávarins. Ég veit aldrei hvenær þær berast.
En þær eru alltaf fallegar.
Hafið bar þig á land.
- Ég er feginn þetta er ekki dóttir mín. - Ég býst við þau þurfi að giftast.
- Enginn hefur talað um hjónaband. - Útlendingar fara undarlega með konur.
Heimsmaðurinn vagnasmiðurinn! Hefur aldrei farið lengra en til Truro.
Hvað veist þú um útlendinga? Eða konur?
Ég er bara að segja að þessir tatarar notfæra sér þær.
Hann hefur lagt á hana álög. Þeir gera slíkt.
En þó þau giftist, lærir hún ekkert sem hún ekki veit nú þegar.
- Hvað áttu við með því? - Þú munt sakna peninganna líka!
- Hún gefur móður sinni launin sín. - Taktu ekki mark á þessu.
Hvað veit hún Amy mín nú þegar?
Ég er bara að segja, að hlutir hafa sést. Ekki getgátur, heldur hlutir.
- Nú í eftirmiðdag, hjá Wreckershelli. - Ég skal kenna þér!
Herrar mínir! Er ekki einhver annar sem þarf að kenna?
Amy!
Þú heldur að þú sért fínn, ha? Besti vinur læknisins!
Káfandi á dóttur minni með skítugum krumlunum!
Pabbi, hættu! Láttu hann vera!
Láttu hann fara. Láttu hann eiga sig!
Hættu!
Láttu hann vera! Pabbi, ekki sjóinn!
Pabbi!
Ég set þig aftur í sjóinn hjá öllum hinum.
Yanko!
Pabbi!
Yanko, kæri vinur!
Varlega. Amy, bíddu okkar í setustofunni. Ég verð að sinna honum.
Ég get getið mér til um hver gerði þetta. Af hverju?
Þeir sögðu ég ætti að halda mig í burtu.
Þeir sögðu að ef ég giftist henni, myndu þeir setja mig aftur í sjóinn.
- Giftast hverri? - Nú, Amy!
Amy?
- Dóttir Fosters? - Já. Ég fór með henni í gönguferðir.
Vissirðu þetta ekki?
- Hefur hún játast þér? - Ég hef ekki spurt, en ætla mér það.
- Ertu viss í þinni sök? - Hjarta mitt vill þetta.
Ég er enginn sérfræðingur. Lokaðu auganu.
En þú ættir að vita að Amy hefur alltaf verið dálítið skrýtin.
Skrýtin? Útskýrðu mér.
Móðir hennar kom til mín með hana þegar hún var níu ára gömul.
Hún hafði verið í skóla í þrjú ár en kunni hvorki að lesa né skrifa.
Næstum búinn.
Svo ég skoðaði barnið.
Ég fann ekkert að, svo ég gerði ráð fyrir hún væri treggáfuð.
En í vikunni á eftir, öllum til undrunar, fór hún að lesa og skrifa.
Hún gerði það ágætlega. Hún héIt því áfram í mánuð.
Og síðan hætti hún.
Eftir því sem við vitum, hefur hún hvorki lyft penna né pappír síðan.
Þú gleðst ekki mín vegna!
Ég gleðst alltaf yfir að sjá vin sem fylgir hjarta sínu.
Ég hef fundið skíragull.
Þá verður þú að gæta þess.
Þú verður að hvílast hér. Ég skal sýna þér herbergið þitt...
Hvar er Amy?
Þú andaðir að þér miklum sjó. Lungu þín eru viðkvæm.
- Ég skal fara með hann. - Til Swaffers? Það eru margir kílómetrar.
Ég annast hann.
Kennedy, þakka þér fyrir umhyggjuna.
Þú hefur læknað mig.
Jæja þá.
Foster, þú ert fyrirlitlegur. Dóttir þín er sammála.
Þið hinir sáuð allir líkin af félögum þessa manns, -
- er þau láu í röð við kirkjuna þar sem þið þykjist biðja!
Þú hefur vanvirt þetta samfélag.
Mundu það, þegar þú þambar ölið og segir þínar klúru sögur, -
- að taka þátt í hópofbeldi er eins lágt og nokkur maður kemst!
- Ég er búinn að fá nóg af þessu. - Ógnaðu mér ekki, járnsmiður.
Væri það ekki stöðu minnar vegna, lemdi ég ykkur eins og þið eigið skilið
Góða nótt, herrar mínir.
Og þannig, herra og fröken,
- bið ég um leyfi ykkar til að giftast fröken Amy Foster.
Jæja... Hann fær enga aðra sem vill giftast honum.
Farðu til Darnford í dag. Biddu mág minn að koma í heimsókn til okkar.
Tom, sæktu hestinn minn.
Mary, hlustaðu ekki á þetta. Leyfðu fóIki að segja það sem það vill!
Ekkert gott mun hljótast ef þessu!
- Mary, Isaac... - Fyrirgefðu að við truflum þig.
Amy, þú kemur heim á stundinni, heyrirðu það?
Nei!
Láta hana vera? Isaac, ég vernda þig ekki lengur.
Ég var þunguð af þér áður en hann snerti mig. Eftir föður hans.
Ég þrælaði fyrir þau, eins og þú þrælar núna.
Þeir fengu báðir það sem þeir vildu. Faðirinn og sonurinn.
Faðir Isaacs er faðir þinn. Isaac er bróðir þinn!
Skilurðu? Hvorki orð né tár!
Illa komstu undir, og ill hefurðu verið síðan.
Komdu, Mary.
Komdu.
Amy er ekki hér. Kannski fór hún aftur til móður sinnar eftir allt.
Foster sagði að hún yrði hjá Smith fjölskyldunni alla nóttina.
Nei!
Illa komstu undir, og ill muntu alltaf vera.
Amy!
Fljót!
Þeir hafa tekið heimili mitt!
Hvað sem þeir gera okkur, taka frá okkur, þá áttu heima hjá mér!
Og þú ert mín.
Ég var að leita að þér.
Leiðréttu mig hafi ég rangt fyrir mér, en eru þetta ekki einu góðu fötin þín?
Við verðum að finna önnur. Þessi duga ekki.
Og þú þarft á blómum að halda, fröken Foster.
Stökkvið um borð. Þú líka, fröken Foster.
Af stað með þig.
Af stað, gæðingur.
Jæja, farðu niður.
Komið nú!
Guð minn góður! Það er eins og þið komið beint úr stríðinu.
Jæja... hérna.
NÝTT FRAMSAL
Ég bið þig...
Tengdafaðir minn, herra Swaffer, bað mig að gefa út þetta afsal.
Þetta hús, og tilheyrandi ekra, hafa verið sett á þitt nafn.
Eru algjörlega þín eign, -
- Tímatakmörk eru engin, og eignarrétturinn algjörlega þinn.
- Ég bið þig...? - Húsið er þitt. Og landið.
- Ertu hamingjusöm, ástin mín. - Mjög hamingjusöm!
Þakka þér fyrir.
- Þakka þér fyrir, herra. - Ekki þakka mér.
Þetta var hugmynd dótturinnar.
- Þakka þér fyrir. - Getum við öll farið heim núna?
Amy Foster, viltu vera gift mér?
...ausi hann úr gnægt náðar sinnar, helgi ykkur og blessi, -
- svo þið megið þóknast Honum og lifa saman lífið á enda.
Viljið þið nú stíga fram og skrifa nöfn ykkar í skrána?
Gættu þín á Swaffer þrælahaldara. Ekki láta hann notfæra sér þig.
Og líttu inn hjá okkur öðru hvoru.
Amy...
Taktu ekki mark á frúnni. Henni þykir leitt að missa þig.
Þakka þér fyrir, herra Smith.
Við erum þau heppnu!
Þú hefur eignast son!
- Og þau bíða þín. - Þakka þér fyrir.
Hann sagði mér að hann langaði að sjá sjóinn.
Viltu sýna honum hann fyrir mig?
Barnið mitt... drengurinn minn.
Ég skal sýna þér hafið.
Hafið!
- Barnið er bastarður! - Hann er með rófu!
- Burt með ykkur. - Hún er norn!
Tatari, tatari...!
Burt með ykkur!
- Hvað er að gerast hér? - Hún sló hann.
Komið aldrei nálægt barninu mínu. Ekkert ykkar!
Amy... Hvað er að?
Hvað kom fyrir?
Yanko...
Það er nokkuð um liðið síðan þú hefur komið í heimsókn til mín.
Ég borga það sem mér ber. Ég vinn vinnuna mína.
Ég stel engu. Því hata þau mig ennþá?
- Af því að þú kemur langt að. - Allir koma einhversstaðar frá.
Það virðist fáránlegt, ég veit það, en í þeirra augum ertu undarlegur.
Það skapar óbrúanlega gjá á milli þín og þeirra.
Ég skil það ekki, en hvað mig varðar get ég samþykkt það.
En ég samþykki þetta ekki hvað varðar Amy og drenginn.
Amy er líka öðruvísi.
Og ég myndi vilja að drengurinn talaði tungumáI mitt.
- Það finnst mér eðlilegt. - En ég vil ekki að það skaði hann.
Ég vil ekki að hann verði einfari, að hann verði öðruvísi.
Mér þætti leitt að missa þig, en kannski ættir þú að fara héðan.
Amy, núna, er heima. Og hún er hér.
En drengurinn minn, já. Drengurinn minn fer þegar hann vex upp.
Ég vil ekki að hann verði bóndi og hugsi um kindur eins og ég!
Ég vil að hann verði... eins og þú.
Eins og ég? Ég myndi nú hugsa mig tvisvar um það!
Ég vil að hann öðlist þekkingu mikilla manna, -
- og að hann elski leyndardóma alheimsins, eins og þú.
- Viltu hjáIpa honum? - Það er mér heiður.
Já?
Já!
Þá... er allt gott.
Einangrun er ekki holl. Þú ættir að koma og heimsækja mig.
Ég hef saknað samræðna okkar. Og taflmennskan stendur í stað.
- Og Amy? - Amy?
Á Amy að koma með mér?
Ég hafði ekki hugsað mér það, en jú...
- Þér líkar ekki við Amy. - Yanko, það er ekki satt.
- Ég hef séð augnaráð þitt. - Ég hef ekkert á móti Amy.
Ég held bara ekki að hún væri mjög góður borðfélagi.
- Yanko! - Þakka þér fyrir, læknir!
Yanko...
Þetta var erfiður vetur.
Og lungu hans voru viðkvæm, þó var hann harður af sér.
Hann var með heimþrá. Líkamlega gerði það útslagið.
Amy var heimili hans. Hann lifði af hörmungar slyssins.
Hann lærði máI okkar, þoldi hatur og ofbeldi, -
- og vann fyrir húsinu, af því að hann fann heimili hjá Amy Foster.
- Eins og hún fann heimili hjá honum - Hún annaðist hann ekki.
Sestu niður.
Gerðu það.
Þú getur ekki ímyndað þér hversu vel hún hugsaði um hann.
Liggðu kyrr, ástin mín.
Yanko, Yanko...
Þú! Farðu heim með þennan hósta.
Og haltu á þér hita. Farðu. Heim með þig.
Hvílík nótt! Það eru veikindi um alla sóknina.
Hann segir eitthvað í sífellu, ég veit ekki hvað.
- Ég skil ekki hvað hann segir. - Hann er með lungnabóIgu.
Hann er með óráð vegna hitans.
Geturðu ekki beðið einhvern að koma? Bara í nótt?
Því miður, herra, enginn virðist vilja koma.
Hitinn mun versna áður en hann batnar.
Haltu hita á honum, strjúktu af enninu. Gefðu honum nóg að drekka, -
- og þetta. Það mun slá aðeins á hitann.
Það er dálítið ópíum í því, til að veita honum hvíId.
Tvær matskeiðar, á sex tíma fresti.
Ég verð að fara núna. Ég þarf að fara yfir tuttugu kílómetra.
Herra Swaffer kæmi kannski, herra. Ef þú myndir biðja hann um það.
Ég er hræddur um að ég þurfi að fara í öfuga átt.
Ég kem aftur. Um hálffjögur.
Láttu mig fá drenginn minn...
Þú verður að taka þetta. Kennedy sagði það. Kennedy...
Ég er hérna, ástin mín. Og Stefan... litli kúturinn þinn.
Við hugsum um þig.
Kennedy er að koma. Kennedy!
- Það er Kennedy læknir. - Komið þessu frá!
Vagninn gaf sig í leðjunni. Hann næst ekki upp, hann er of þungur.
Léttu þá á honum maður!
Í Guðanna bænum... Gefðu mér vatn.
Yanko, ensku.
Þú verður að tala ensku. Ég veit ekki hvað þú vilt.
Gefðu mér vatn.
Bara dálítið vatn.
Glas af vatni, ég bið ekki um meira.
Ert þetta þú, mamma?
Sólin er svo heit, og ég hef unnið allan daginn...,
- Gefðu mér vatn! - Ég veit ekki hvað þú ert að segja.
Bara þetta... Hjálpaðu mér!
Því gerirðu mér þetta?
Ég er maðurinn þinn, við erum ein fjölskylda.
Gerðu það! Ég veit ekki hvað þú vilt. Veit ekki hvernig ég get hjáIpað þér.
- Gefðu mér vatn. - Nei!
Þú mátt ekki meiða barnið.
Ég leyfi það ekki.
Segðu mér hvað þú vilt. Segðu mér bara hvað þú vilt.
- Gefðu mér vatn! - Ekki!
Núna, seegi ég, núna! Það er það eina sem ég bið um.
Mamma!
Maðurinn minn er veikur. Mjög veikur.
Mig vantar einhvern til að hjáIpa mér að annast hann.
Þér datt ekki í hug að koma fyrr með barnabarnið okkar.
- Þú bauðst okkur aldrei. Spurðu Swaffer. Hann hefur gert það.
Swaffer er tíu kílómetra í burtu. Smith jafnvel enn lengra.
Þessi trekkur gengur fra okkur. Hver er þetta?
Tatarakerling að selja bölbænir.
Ég elskaði þig alltaf, mamma.
Þó að þú gætir aldrei elskað mig.
Nemið staðar! Gerið það herra, nemið staðar!
Hvað ertu að gera hérna úti með þetta aumingja barn?
- Ertu að reyna að drepa hann? - Gerið það, maðurinn minn er veikur.
- Ég þarfnast hjáIpar þinnar. - Ég þarf að hugsa um mína.
Farðu inn með barnið. Ekill!
- Amy... við ættum að fara. - Farðu til mannsins þíns.
Barnið þitt er öruggt.
Yanko!
Farin... Hún er farin.
Ég verð að ná í töskuna mína. Ég kem strax aftur.
- Hvar er hún? - Ég veit það ekki.
Gerði ég eitthvað vitlaust?
- Elskar hún mig ekki lengur? - Ég veit það ekki...
- Ég á við, ég er viss... - Ég bað bara um dálítið vatn.
Bara svolítið vatn.
Fyrirgefðu, ég verð að ná í töskuna.
Ég myndi engu breyta, ástin mín.
Gullið mitt! Ég myndi engu breyta.
Ekki ég heldur.
Við erum þau heppnu.
Yanko. Yanko!
Því fórstu frá honum? Hlustaðirðu ekki á mig?
Því léstu hann deyja?
Hann vildi bara fá vatnssopa. Bara vatn!
Þessi hugrakki ævintýramaður, sem fór yfir hyldýpi til að elska hana,-
- lá kaldur og líflaus í örmum hennar.
En Amy Foster sagði ekki orð.
Nú, þegar hann er ekki lengur hér til að vekja ímyndunarafl hennar, -
- er eins og minning hennar um hann hafi horfið, -
- eins og skuggi hverfur af skermi.
Ég hef spurt mig að því, hvort mynd hans sé horfin úr huga hennar -
- eins og hann er horfinn, og skáImar ekki framar um akrana?
Læknir! Kennedy læknir, hvernig getur þú sagt þetta?
Hvernig geturðu hugsað það! Maður eins og þú!
Áttir þú ekki einu sinni fjölskyldu sjálfur?
Það eru margar mannsævir síðan, fröken Swaffer.
Svo þú hefur þurrkað þína eigin skugga af skerminum.
Gerði þín ást þig blindan fyrir hennar?
Þú berð meiri byrðar fyrir okkur öll, en nokkur maður ætti að gera.
Þú munt hugsa um þau, er það ekki?
Þakka þér fröken Swaffer...
...fyrir þessar samræður.
Amy... halló.
Amy...
Ég hef haft þig fyrir rangri sök. Hörmulega.
Og ég hef enga afsökun.
Viltu fyrirgefa mér?
Hver getur fyrirgefið mér?
Ég geri það.
Ég geri það... það gerði hann lika.
Ég mun elska hann þar til yfir lýkur.
Mamma, sjáðu mig! Komdu hingað út.
Mamma!
Þegar ég horfi á hana núna, -
- veit ég hví hafið bar hann á land til að deyja, hér á hrjóstrugri strönd.
Hann kom yfir hafið til að elska og vera elskaður af Amy Foster.
Ripped by: SkyFury